Hoe geef ik jou het perfecte geschenk?

Alle goede gave en alle volmaakte gift is van boven afkomstig…
(volgens de schrijver Jakobus, die een stukje van de Bijbel heeft geschreven)

Afgelopen weekend was ik jarig en traditioneel gezien horen daar geschenken bij. In de afgelopen weken ben ik dan ook door een aantal mensen gevraagd wat ik zou willen hebben… wat is nou een goed kado voor iemand die alles al heeft? 

Tijd voor een blog post over het perfecte geschenk!

Het is een beetje als met God: je kunt je afvragen of een perfect geschenk eigenlijk wel bestaat. Misschien ligt het puur in de definitie, maar een geschenk geven is volgens mij gericht op de ontvanger, zonder inmenging van eigenbelang. Ik bedoel, een geschenk geven is toch wat anders dan ruilhandel? 

Geven als ruilhandel

Als ik iemand een kado geef, dan verwacht ik over het algemeen op z’n minst een bedankje of een waardering terug. Het is toch gewoon asociaal als de ontvanger dat niet doet? En zeg nou zelf, tegen de tijd dat ik jarig ben, dan is het toch normaal om ook een kado terug te verwachten?
Ik geef dan eigenlijk (ook) om iets terug te ontvangen: dank, waardering of op een later moment een soortgelijk kado.
Dat kan ik geen geschenk meer noemen. Dat noem ik gewoon ruilhandel.

Anoniem geven

Je zou kunnen zeggen dat het al wat puurder wordt als je besluit iemand anoniem een geschenk te geven. Ik heb het zelf wel eens gedaan: bij iemand wat door de bus doen, zonder dat diegene wist dat ik dat had gedaan. Door zo te geven is de ander simpelweg niet in staat om me te bedanken of om me als tegenprestatie iets terug te geven.
Maar het eigen belang zit er nog net zo goed in: ik verwacht dat de ander heel blij zal zijn met het kado en juist dat geeft mij een goed gevoel.
Maar, geef ik dan niet eigenlijk, om me zelf een goed gevoel te geven? Je zou kunnen zeggen dat ik in ruil voor mijn anonieme gift de herinnering aan “een goede daad” heb gekocht.

Geven zonder dat de ander het door heeft

Misschien wordt het nog wel mysterieuzer als je een geschenk geeft, waarvan de ander niet eens weet dat hem iets geschonken is: het geschenk van vergeving bijvoorbeeld. Ik kan immers iemand vergeven zonder dat de betreffende persoon er van af weet. Sterker nog: ik kan iemand vergeven terwijl de ander niet eens weet dat er überhaupt wat te vergeven zou zijn.
Hoewel vergeving vaak niet zo’n makkelijk geschenk is, blijf ik als ‘vergever’ achter met een voldaan en opgelucht gevoel. Je kunt je ook hier weer afvragen: Hoe zo gericht op de ander? Ook hier is sprake van eigen belang:

Vergeving is eigenlijk je zelf een kado geven.

Voor alle duidelijkheid: er is wat mij betreft helemaal niets mis met de tot nu toe benoemde varianten! Mijn betoog is slechts dat het niet helemaal past binnen mijn definitie van een geschenk.

Het perfecte geschenk

Tot nu toe heb ik drie scenario’s beschreven:
1. Ruilhandel: De gever en ontvanger zijn zich beide bewust van elkaar en het kado
2. Anoniem: De gever en ontvanger zijn zich beide bewust van het kado, maar de ontvanger weet niet wie de gever is
3. Vergeving: De gever is de enige die zich bewust is van de ontvanger en van het kado. De ontvanger zelf weet van niets.

Misschien komt het vierde scenario voor mij wel het dichtste bij het perfecte geschenk:

4. Perfect geschenk: De gever en de ontvanger zijn zich bewust van elkaar, maar noch de gever noch de ontvanger is zich bewust van het kado…

Dagelijkse liefde

Ja maar…

Dat is dagelijkse liefde. Het is je hart volgen en om elkaar geven. Zonder stil te staan bij de daad zelf of de waarde er van. En zonder het te vertalen naar een tastbaar object met een strik eromheen, al kan dat (onbewust) een onderdeel zijn van het geheel. Zonder wetenschappelijk te willen bewijzen dat het echt een geschenk is. Dit is gewoon samen zijn en tijdens regen en zonneschijn je leven met elkaar delen.

Dus, voor mij geen focus op de speciale piekmomenten, de poespas van slingers en ballonnen of een mooi ingepakt object. Het is iets veel mooiers dan dat.

Het is goddelijk te noemen…

Advertenties

11 gedachten over “Hoe geef ik jou het perfecte geschenk?

  1. Gefeliciteerd met je verjaardag en deze tekst ! 🙂

    Het zuiverste geven (materieel gezien), vind ik, is aan dieren geven. Bijvoorbeeld vogels voederen. Je plaatst eten, ze weten niet van wie het is, ze vreten het op, poepen op je terras en vertrekken. 🙂
    Als je iets terug verwacht is dat inderdaad ego-gericht.
    Maar geven zonder verwachting geeft automatisch een goed gevoel. Zelfs als je dieren helpt die niet weten van wie het is of niet dankbaar zijn. Van een wilde hond kan je zelfs gebeten worden. Een krokodil kan je oppeuzelen. Ook bedankt ! 😀 Als je wezens helpt die klaarstaan om je te verslinden, dan vind ik dat het zuiverst. Of… in plaats van een grote spin, waar je bijvoorbeeld bang voor bent, dood te slaan, kan je die buiten zetten. Het geeft een goed gevoel en hoe meer je het doet, hoe minder angst je eraan overhoudt. De spin weet van niets, die deed het ook in haar broek van angst. Je stelt het andere wezen boven je ego. Het is één (naar mijn visie 😉 ) van de universele wetten. Geven zonder verwachting maakt gelukkig.

    Vergeving:
    Je vergeeft, maar het is ook jij die schuld “gaf”. Je vergeeft de schuld die jij projecteert. Dus vergeving heeft altijd betrekking op diegene die de schuld “geeft”. Als men niemand een zonde zou aanrekenen, zou men ook niet moeten vergeven. Dus is het normaal dat vergeving een geschenk aan jezelf is. Je verlost jezelf van de haatgevoelens die je zelf draagt. Mijns inziens wel te verstaan. 😉

    Dagelijkse liefde geven is inderdaad goddelijk. Dat is letterlijk delen of geven zonder verwachting. Liefde vermeerderen door te delen maakt gelukkig. Weer die (naar mijn inzicht) universele of goddelijke wet.
    Een mooi verjaardagscadeau ! 🙂

    Vriendelijke groet

    Liked by 1 persoon

    1. Thanks internettoerist
      Het complexe bij schuld geven is natuurlijk de pijn. Al is niet de oplossing kan het misschien tijdelijk een goed verdedigingsmechanisme zijn, wat denk je?
      Tja dat scenario dat je beschrijft van de dieren is onder mensen ook wel te vinden vrees ik 😉
      Mvg
      Divine Decay

      Liked by 1 persoon

      1. Ik begrijp wat je bedoelt. 🙂 Als dat verzachtend werkt, dan kan dat inderdaad een tijdelijk verdedigingsmechanisme zijn.
        Ja, dat scenario vind je ook bij mensen. Het enige verschil is dat een dier niet zoveel beseft als een mens (hoewel sommige mensen toch wat dierlijk lijken 🙂 ). Een mens kan daar bewust misbruik van maken, een dier doet dat niet. Het is wat het is, zonder te beseffen dat jij bijvoorbeeld je best doet. Je kan van een dier geen dankbaarheid verwachten. Daarnaar verwees ik.
        Men zou zich dan ook kunnen afvragen of de mens die blijft geven aan een mens die er bewust misbruik van maakt, geen dwaas is. Er is een verschil tussen goedheid en dwaasheid. Wat meteen de “schuld” in vraag stelt, denk ik.

        Vriendelijke groet

        Liked by 1 persoon

  2. Alsnog van harte gefeliciteerd met je verjaardag.

    Ik denk dat een geschenk geven altijd eigenbelang in zich draagt. Dat is ook helemaal niet erg.
    Van oudsher is een geschenk geven een daad om de ontvanger gunstig te stemmen.
    Denk hierbij maar aan de offers die aan de diverse goden werden gedaan, dat was simpelweg om onheil af te weren of om begunstiging te verkrijgen.

    De dagelijkse liefde is ook niet onbaatzuchtig, lijkt mij. Onbewust heb je een bepaald verwachtingspatroon ten opzichte van je partner en waarom ook niet. Naar je kind toe is dat nog duidelijker. Dat kind is er doordat jij dat hebt veroorzaakt, het kind had er zelf geen enkele stem in. De zorg voor dat kind, hoe graag je dat ook doet, is eenvoudigweg je plicht.

    En het perfecte geschenk? Dat zou het geschenk zijn dat jou bracht wat je verwachtte, ook al zou dat verwachten onbewust zijn.

    Groet, Jos.

    Liked by 1 persoon

    1. Dank je wel Jos!
      Ik denk dat je gelijk hebt. Er is wat mij betreft helemaal niets mis met wat we in de praktijk van de dag een geschenk noemen.

      Het is wellicht puur een definitie kwestie, maar ik denk dus dat de aard van de daad soort van verandert zodra je gaat meten. Beetje a la quantum physics…?
      Mvg
      Divine Decay

      Like

  3. Hier ook nog van harte proficiat!

    En wat dit betreft:
    “Ik geef dan eigenlijk (ook) om iets terug te ontvangen: dank, waardering of op een later moment een soortgelijk kado.
    Dat kan ik geen geschenk meer noemen. Dat noem ik gewoon ruilhandel. ”

    Ik denk dat alles in gradaties gaat. Dank en waardering uiten is niet persé een gelijkwaardige uitwisseling, dat kun je ook controleren. Regelmatig verschijnen er op Marktplaats advertenties waarbij iets aangeboden wordt voor een bepaald bedrag, maar je mag het ook voor iets gelijkwaardigs ruilen. Ik denk niet dat die mensen jouw ‘dankjewel’ als iets gelijkwaardigs zouden accepteren. 😉

    Liked by 1 persoon

    1. Dank Anthony
      Ik denk dat jouw voorbeeld alleen maar aangeeft dat we in een heel economische voor wat hoort wat samenleving leven.

      En in een samenleving waar het ook nog belangrijk is wie (er hoe) bedankt. Ik verwacht dat er genoeg marktplaats aanbieders zijn die een persoonlijk face-to-face bedankje van een president of idool maar al te graag aannemen in ruil voor hun product…
      Mvg
      Divine Decay

      Like

  4. Nee! 😀 Want we zijn levende wezens, met elkaar verbonden door allerlei energiestromen, door bewegingen van geven en ontvangen. Geven en ontvangen is in mijn beleving vaak gelijk. Dezelfde energie die verschillende richtingen op beweegt. En hoe stiller je bent, hoe meer van die richtingen je tegelijkertijd herkend. Ofzo… 😛

    Liked by 2 people

  5. Mooi artikel DivineDecay,
    Na het gelezen te hebben, kwam de volgende gedachte bij mij op, die ik graag met je wil delen:
    “De gever zou dankbaar moeten zijn”, uitleg:
    Het volgende voorval heeft op een markt in Jeruzalem plaats gehad, ongeveer 2000 jaar geleden.
    Een geslaagde man, overhandigt een grote som geld, in een leren zak, aan zijn rabbijn, waarna de rabbijn zich omdraait en wegloopt.
    De man meent, dat de rabbijn hier tekort schiet, tikt hem op de schouder en zegt hem: “U zou op z’n minst mij even kunnen bedanken voor de gulle gave die ik u doe toekomen”. De rabbijn draait zich nog een keer om, kijkt de man aan en antwoordt: “De GEVER zou dankbaar moeten zijn”.

    Alsnog mijn felicitaties aan jou en…… daar hoef je mij niet voor te bedanken:-)

    Groet en
    Leefse!
    Aaltje.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s