Letterlijk psychotische discussies

Ik ben er nog niet over uit: Ben ik als gevolg van mijn twijfel opgeschoven richting het atheïsme of is mijn twijfel er slechts een uiting van dat ik, diep van binnen, altijd (ook) al wat in de positie van het atheïsme zag?

Ik lees en luister tegenwoordig meer materiaal van atheïsten, soms reagerend op en soms in discussie met christenen… Met name dat laatste stoort me nog wel eens. Even los van de zogenaamde “stropop redeneringen” (van beide kanten), zie ik ook iets anders terug: gebrek aan realisme. Dat argument kennen we wel van de atheïst, maar ik wil hier schrijven dat het mogelijk aan beide kanten ontbreekt aan een stukje realiteitszin. Een puur vriendschappelijk betoog overigens. Niet met de bedoeling om een gevecht uit te lokken in de reacties.

Best man wedding speech

Ter ontspanning wil ik dan ook beginnen met een korte sketch van twee Britse cabaretiers om die vervolgens te koppelen aan psychotisch gedrag.

De realiteit die niet benoemd mag worden

Als iemand psychotisch is, dan is hij het normale contact met de realiteit kwijtgeraakt. (Bron)

De vraag is natuurlijk wat de realiteit eigenlijk is. En hoe je die realiteit benadert. En wat de (ongeschreven) regels daarbij zijn. Zonder dat iemand het expliciet verboden heeft, heb ik bijvoorbeeld geleerd om de waarheid, die de “best man” hier benoemt, te negeren en juist niet te benoemen. Dat hoort niet. Geloof het of niet, maar ik heb manieren geleerd. Ik weet onbewust wanneer ik geacht word te zwijgen en wanneer ik iets hardop uit kan spreken zonder te veel gedoe. fatherIn elk land liggen de regels en nuances daarvoor net weer ergens anders. Het is onderdeel van cultuur.

Je doet het gewoon niet. Op een bruiloft een serieuze discussie aan gaan over of de bruid wel letterlijk de mooiste vrouw ter wereld is. Of bij die kraamvisite iets zeggen in de trant van: “Statistisch gezien is de kans klein dat uitgerekend jullie de allermooiste baby van de wereld hebben gekregen…” of “Wetenschappelijk gezien voldoet het allermooiste kind ter wereld eigenlijk aan…”

De psychotische realiteit

De realiteit waar een psychotisch individu het contact mee heeft verloren, is mijns inziens veelal meer een soort sociale of symbolische realiteit. In een aantal gevallen ziet iemand met een psychose de feitelijke werkelijkheid juist heel scherp. En is het probleem vooral dat dit letterlijk en recht op de man af, zonder rekening te houden met gevoelens of gebruiken, ook uitgesproken wordt.

Ik krijg soms het gevoel dat de fanatieke atheïsten in de grote online debatten wel eens hetzelfde doen. Soms bijna op het psychotische af zien ze “de letterlijke en rationele realiteit” maar al te scherp. Soms lijkt het net op het filmpje hierboven…

Arrogantie en het probleem

Het is geen uitzondering dat deze rationele realiteit gepaard gaat met een soort verachtende arrogantie. Maar het is vaak alleen maar de feitelijke en letterlijke werkelijkheid. De blinde vlek zit hem in het contact met de symbolische realiteit, zoals bij de”beste man hierboven”. De atheïst lacht de gelovige uit, die roept: dit is de mooiste God ter wereld. Hij heeft gelijk, maar toch ziet hij het niet. Hij begrijpt niet wat er gebeurt ondanks de letterlijke feiten. Hij is niet in staat om zijn weg te vinden in de symbolische wereld.

Het probleem komt natuurlijk niet zomaar uit de lucht vallen. Er zijn zoveel christenen die ook letterlijk bedoelen dat hun God de mooiste is, of zelfs de enige (echte). En ergens snap ik dat. Er zijn ook niet zo veel ouders die zeggen: “mijn kind ziet er vrij middelmatig uit en is ongeveer net zo leuk als elk ander kind.”.Maar jammer genoeg wordt het soms zó letterlijk dat iedereen dat ook moet vinden en zich daar aan moet aanpassen. Dan wordt het meer dan een mening of opvatting.

Letterlijk het mooiste kind

En als gevolg gaat het merendeel van de debatten tussen atheïsten en theïsten over of het letterlijk het mooiste kind ter wereld is en worden er driftig over en weer slechte documentaires gemaakt. Zoals “the root of all evil – the God delusion”, gemaakt door Richard Dawkins, min of meer de paus van het atheïsme. Of “God’s not dead”, waarvan evangelisch Amerika het nodig vond om ook nog een deel2 uit te brengen…

En zo wordt er niet meer genoten van de bruiloft, maar wordt iets wat een mooi symbolisch feest van liefde had moeten zijn, een gevoelloos hard debat. Jammer vind ik.

Ik maak natuurlijk met beide kanten geen vrienden met een post als deze…
Zie ik het te letterlijk?
Ben ik zelf misschien degene die het contact met de realiteit heeft verloren?

Advertenties

26 gedachten over “Letterlijk psychotische discussies

  1. Auw, de vinger op de zere plek met een precisie die bijna eng is. Aangezien ik ook een twijfelaar ben; geen vijand hier….

    Heerlijk stuk om te lezen. Top 3 materiaal 😉

    Liked by 2 people

  2. Nee, ook geen vijandschap hier. 😉 Ik probeer wel altijd twee zaken uitelkaar te houden, namelijk de persoonlijke levenshouding van iemand en zijn/haar ideologische levensbeschouwelijke visie. Die zijn natuurlijk wel in zekere zin met elkaar verbonden, maar het komt vaak genoeg voor dat ik mensen tegen kom (waaronder atheïsten) met wie ik zeer van mening verschil, maar van wie ik tevens vermoedt dat ze heiliger zijn dan ik.

    Daarnaast denk ik wel dat het sowieso goed is om te proberen om de factor ‘polemiek’ terug te brengen tot een minimum. Ik denk dat dát toch wel voor de meeste schade zorgt.

    Liked by 1 persoon

      1. Haha, het was niet de bedoeling om met termen te gaan gooien. 😛 Maar een polemiek is een stijlvorm waarbij je een standpunt stevig aanzet. Dat kan in sommige gevallen overigens best nut hebben, om bijvoorbeeld een discussie op gang te brengen. Maar als de discussie eenmaal op gang gebracht is, dan heb je er m.i. meer aan om het gesprek op inhoudelijke gronden voort te zetten.

        Liked by 1 persoon

  3. Interessant genoeg is de kans tegelijk ook groot dat religie voor een groot deel ontstaan is door psychotische mensen, aangezien psychoses ook religieuze belevingen kunnen bevatten die tegenwoordig tot wanen benoemd worden, maar men kan hier in het verleden anders naar gekeken hebben. Alles wat buiten de realiteit van de massa of van de psychiater valt kan tot psychose gebombardeerd worden, dus zowel het gefragmenteerd en losgekomen van normale betekenis waarnemen van de realiteit, als ook het waarnemen van verschijnselen die anderen in het geheel niet waarnemen. Misschien zul je de “filosofie van de waanzin” van Wouter Kusters ook interessant vinden?

    Het probleem met geloven is volgens mij: het gaat altijd het verstand te boven. Zodra je het werkelijk kunt weten, is het geen geloven meer. Geloven is een dus een keuze, en in principe een irrationele keuze, wat niet wil zeggen dat het een verkeerde keuze is. Maar vooral dat je het voelt, of je voelt het niet. Je kunt het ook af en toe wel en af en toe niet voelen. Maar als je het op de momenten dat je het sterk voelt, ècht gelooft, moet er in principe ook een bereidheid kunnen ontstaan om dit te cultiveren en ook de momenten dat je het niet voelt, te overbruggen met je geloof.

    Het is dan ook nog de vraag wèlk geloof je dan voelt. Veel mensen geloven bijvoorbeeld wel in God, of in “iets”, maar niet in religie, of in een andere religie. Ik noem mezelf agnostisch, maar ik voel me ook niet volledig ongelovig, al zou ik dat waar ik in geloof liever niet “God” noemen, maar ook alsjeblieft niet “iets”. Ik heb echter (nog) geen coherente levensfilosofie, zodat het maar de vraag is of ik de woorden en de richting zal vinden om te benoemen en in praktijk te brengen wat ik diep van binnen als (een kern van) geloof ervaar.

    In ieder geval denk ik dat het ook het irrationele is, dat onlosmakelijk bij geloven een rol speelt, wat de polemiek zo doet oplaaien. De ridders van de ratio beseffen niet dat ook zij irrationeel iets geloven; namelijk dat de ratio het hoogste principe is. Zij verafgoden de ratio, en denken dat hun gevoel daar niets mee te maken heeft! Het lijkt mij echter, dat zij vooral het contact met hun gevoel verloren hebben!

    En goh best wel een arrogantie hier van mij, net of ik denk dat ik het allemaal weet! Maar nee, dat is het niet, ik geloof dat ik de waarheid spreek, en ook dat heeft een arrogantie 😉

    Liked by 2 people

  4. DD,
    Het debat tussen atheisten en theisten gaat veelal om het simpele bewijs van het wel of niet bestaan van hun aanbeden en vereerde goden zoals God, Allah, Zeus, Wodan, Vishnu etc. Niet om wie de beste of de mooiste god heeft, die discussie mogen de theisten onderling wel voeren van mij.

    Wat ik wel vaak meemaak met discussies met religieuzen is, dat ze al rap gekwetst zijn en atheisten van te weinig respect betichten.
    Dat zijn mijns inziens discussiestoppers bij gebrek aan argumenten en onvermogen om het daadwerkelijke bestaan van hun god te bewijzen.

    Ik kan me heel goed voorstellen dat het voor religieuzen bijzonder moeilijk om toe te geven dat ze een groot deel van hun leven hebben verspild met het nahollen van religieuze waandenkbeelden. Dat ze het op zoiets fundamenteels zo volslagen mis hebben gehad. Wat ze hadden ze toch zoveel leuke andere dingen kunnen doen op zondag. Tel daarbij het geld wat ze al die tijd gedoneerd hebben aan hun kerk of moskee. Wat zonde!

    Het is dan voor gelovigen blijkbaar makkelijker maar te roepen dat hun gevoelens worden gekwetst en ze geen respect krijgen en gewoon door te gaan in hun veilige geloofsgemeenschap dan de realiteit onder ogen te zien.

    Ps., heb je religoulus van Bill Maher al gezien?

    Liked by 2 people

    1. Ja, bewijs is inderdaad veelal de insteek van de atheïst. Dat is de letterlijke waarheid wat mij betreft… ik durf te stellen dat er meer speelt dan bewijsbare wetenschappelijke feiten.
      Zelf ben ik mijn interesse wel weer verloren in het dualisme van wel of niet bestaan. Wat betekent het? Hoe bepaalt het hoe je leven (sfilosofie) er uit ziet vind ik zelf boeiender.
      Voor mij is het onderwerp van debat vaak bijzaak…

      Qua “zonde” lijk jij er ook een standaard op na te houden over wat voor anderen een nuttige tijds- en geld besteding is? Welke standaard hanteer jij vwb “nuttigheid”?

      Ik ben het met je eens dat christenen wat sneller gekwetst lijken te zijn. Het zit ook qua leer helemaal in hun identiteit: een in identiteit met Christus. En dan nog de hemel. Maakt het wel heel wat, wat dus aankomt als iets waar alles van afhangt. Dat zie ik bij atheïsten alleen bij de kopstukken als Dawkins, Harris en Hitchens…

      Ja religuous heb ik gezien. Ik kan me goed vinden in de kritiek op de karikatuur. Wel proef ik ook bij hem of Gervais die neerkijkend arrogantie. Maargoed, misschien is het mijn achtergrond?
      Mvg
      Divine Decay

      Liked by 1 persoon

  5. Jij proeft een neerbuigende arrogantie….ergens kan ik me wel voorstellen dat het zo vaak overkomt. Ik zie het net wat anders. Het is ook veel cabaret, humor, het bespottelijk maken, om iets op een scherpe manier helder te maken.
    De boodschap komt dan ook veel beter over hoe ridicuul het geloven in al die onzinnige verhalen eigenlijk is.

    Het is ook eerder een reactie op juist de arrogantie van “Ik weet hoe het zit” “Ik ben een kind van God” “mij wacht de hemel en jou de hel” gelovigen, die met reacties richting atheisten zoals,”wacht, maar…straks zul jij je knieen ook moeten buigen”… “Je zult er nog spijt van krijgen dat je “Hem afwijst”…”de schellen vallen je nog wel van de ogen, maar dan is het te laat”, stelselmatig weigeren met bewijs voor hun absurde claims te komen.
    Dan komen ze ook nog regelmatig bij je aan de deur of vallen ze je op straat lastig.

    Vanuit mijn perceptie zijn het dan ook juist de religieuzen die zo arrogant zijn.

    Liked by 1 persoon

  6. Hallo Divine Decay,

    “Best man wedding speech” kende ik helaas nog niet, wat een klasse, wat een hilariteit, geweldig.
    Van voor tot achter helemaal waar wat er gezegd wordt. Maar natuurlijk is het hoogst ongebruikelijk om op zo’n gelegenheid een dergelijke eerlijkheid aan de dag te leggen, daar zit niemand op te wachten.

    Doorgaans wordt er een positieve speech gehouden waarbij je je af zou kunnen vragen of je niet ronduit belogen wordt. We horen graag alleen maar positieve dingen, zeker over onszelf.

    Ieder mens bevindt zich ergens op de schaal van uiterst rationeel tot uiterst gevoelig. Daarop bezet je uiteraard geen vaste positie, de ene keer zit je meer aan de gevoelige kant, de andere keer weer meer aan de rationele kant. Bij mij wint de rationele kant vaker dan de gevoelige maar dat neemt niet weg dat ik bij tijd en wijle zeer gevoelig kan zijn. Die gevoeligheid levert echter nooit hang naar het religieuze op, daarvoor is mijn rationele kant te sterk.

    Overigens komt iedereen met een overtuiging al snel arrogant over, misschien vinden we elkaar wat te vlug arrogant als onze meningen botsen.

    Groet, Jos.

    Liked by 2 people

  7. Eerlijk is eerlijk, ik heb ook wel wat boekjes van de ‘Four horsemen’ gelezen en ‘Religulous’ gezien, en het is best wel geinig, als een soort ‘freakshow’. Maar vergeleken bij serieuze kritiek op het Christendom, in de lijn van Feuerbach, Marx, Nietzsche, Russell en Sartre, is het toch ook allemaal wel wat gemakzuchtig, en op het moment dat er zich meer serieuze opponenten aan Christelijke zijde aandienen, dan valt dat ook op: http://commonsenseatheism.com/?p=392
    En let wel, ik zou William Lane Craig inhoudelijk ook nog wel een paar kritische vragen willen stellen, daar niet van.

    Liked by 1 persoon

  8. Wederom een mooi stuk. 🙂
    Hier maak je geen vijand, maar ik behoor dan ook niet tot één van beide kanten. 😉

    Dat is de vraag ! Wat is de realiteit ? Wat als de psychotische mens, het label “gezond” krijgt, en de gezonde mens door de psychoot wordt opgesloten als zijnde “psychotisch” ?
    Ik denk dat beide kanten hier ook eens moeten bij stil staan, voor men een oordeel velt.

    Volgens mij zie je het heel klaar, Divine Decay. Gewoon helder, zonder meer.
    Je hebt volgens mij niet het contact met de realiteit verloren, in tegendeel.

    Vriendelijke groet

    Liked by 2 people

  9. Wat de ‘best man’ beweert is helemaal juist. Maar ben je een ratio-mens of een gevoelens-mens? Bij onze opvoeding wordt mee gegeven dat we onze naaste niet mogen kwetsen. En willen we onze naaste niet kwetsen omdat we de angst hebben om zelf gekwetst te worden en daar niet mee om weten te gaan en dus maar komedie spelen. Zoals je in de reacties ook kunt lezen; wat is realiteit?
    Het is de vrije wil van elk mens hoe hij hiermee omgaat. Mij heb je niet als vijand. Eerlijkheid is een moeilijk ding want ik ben een gevoelsmens, maar probeer toch niet om komedie te spelen. Dit is hoe ik het zie.

    Liked by 1 persoon

    1. Dank voor je reactie!
      Ja dat de best man wel heel erg rationeel naar de trouwerij kijkt vind ik ook.
      Ik hoor het wel vaker, over die tweedeling tussen rationele en gevoelsmensen. Ik snap hem wel hoor, maar misschien is dat op zichzelf wel een rationele zwart-wit manier van kijken? Ik ken zelf althans niemand die helemaal het ene is of het andere, en dan heb ik het nog niet eens over de invloed van situaties en tijd.
      Maar soms helpt het wel om iets even in een extreem neer te zetten om een punt te maken.
      Mvg
      Divine Decay

      Liked by 1 persoon

  10. Hilarisch filmpje!

    Het is een beetje a la de discussie over theorie of praktijk: wat is belangrijker? Sommigen gaan helemaal voor de praktijk, anderen voor de theorie.

    Zoals we wel vaker hebben besproken zitten we hierop redelijk aan andere kanten van het spectrum :-). Een paar gedachten:

    1. De vergelijking van bruiloft en geloof gaat niet echt op. Bij de bruiloft beseft iedereen dat ‘de mooiste vrouw’ ofwel overdreven is, of alleen van toepassing voor de bruidegom zelf. Het gaat om de emotie. In een religie is dat iets heel anders. Als een gelovige zegt dat God alles kan, meent ie dat echt. Als hij zegt dat er een hemel is waar elke traan zal worden afgeveegd, ook. Maar ook de hel voor ongelovigen, en de straf over homoseksuelen.
    2. Geloof is veel meer dan een emotionele, persoonlijke uitspraak, maar daarintegen een rationele, universele uitspraak. Het is net alsof de bruidegom zegt: als je het niet met mij eens bent dat zij de mooiste is, dan ben je mijn vriend niet meer en gooi ik je in de gevangenis.
    3. Praktijk staat niet los van theorie. Stel dat het een huwelijk was tussen twee mannen. De gasten in de zaal glimlachen allemaal. Prima praktijk toch? Toch maakt het heel wat uit of de mensen in de zaal hier oprecht blij mee zijn, of glimlachen om geen aanstoot te geven maar ondertussen bidden of het echtpaar niet naar de hel gaat. Ik zou het slechts oppervlakkigheid vinden om te zeggen: ach, iedereen glimlacht, dus wat is het probleem?

    Uiteraard blijft je punt staan dat we gevoelig met elkaar om moeten gaan (dat probeer ik ook). Met respect voor individuele gevoelens (bijvoorbeeld het gevoel dat God voor je zorgt), wat inderdaad te vaak ontbreekt in discussies.

    Tot slot denk ik dat er een soort ironie te bespeuren is. Het stellen dat het arrogant is om de letterlijke realiteit te verhogen boven de symbolische realiteit, kan op zichzelf ook weer arrogant zijn. Het ligt er maar helemaal aan wat je doelen zijn, je waarden, je normen, en wat je uiteindelijk wilt bereiken. Uberhaupt is stellingname arrogant, maar dat zij dan maar zo 🙂

    Liked by 2 people

    1. Cool EJ, Mooie reactie. Ik kan erg meekomen in je ‘gedachten’. Hier en daar wat response:
      1. Ja, zoals ik ook al schreef zijn er net zo goed gelovigen die alles letterlijk nemen. Dat is net zo goed onderdeel van de “psychotische discussie” wat bij betreft en vaker dan niet begint de discussie m.i. zelfs daar!
      2. Ik snap je voorbeeld en herken de belachelijkheid daar van, maar je eerste zin zie ik anders. Voor mij is het niet (per se) een rationele, universele uitspraak.
      3. Ik snap niet zo goed waarom dat oppervlakkig moet zijn? Het kan toch een oprecht respect zijn voor een andere opvatting? Ik ben een hetero man en ondanks dat ik respect heb voor de gevoelens van een homofiele man, blijft het voor mij ‘een beetje gek’. Net als een hindoe die alleen maar een oranje doek draagt of de man met een doek op z’n hoofd. Toch kan ik blij zijn (glimlachen) met de liefde die een homo, een hindoe of een Sikh vindt in zijn leven en wil vieren. Maar misschien ben ik oppervlakkig?
      Of gaat het puur om dat “naar de hel gaan”? Ik kan niet (meer) in een hel geloven…

      En ten aanzien van arrogantie:
      Probeer ik veilig in het midden te blijven door een beetje tussen de stellingname van de grootste groepen in te blijven (uit angst voor arrogantie?)?
      Een veilige plek om zelf buiten schot te blijven?
      Food for thought…

      Mvg
      Divine Decay

      Liked by 1 persoon

  11. Wat een geweldig filmpje. 🙂 Betere tv dan bijvoorbeeld ‘God is not dead’ zoals jij noemde. (O my, wat een waardeloze film is dat..) Alles wat fanatiek is stinkt eigenlijk he, of het nu van de atheïstische of gelovige kant is. Een welles-nietes discussie lijkt me sowieso waardeloos als het gaat over geestelijke (subjectieve) waarheid. Ken je dit liedje van Herman Finkers? https://www.youtube.com/watch?v=eZRfTD70RaE

    Liked by 2 people

  12. Hallo Devine Decay, aangenaam kennis te maken.

    Wat realiteit is, is soms een punt van discussie, maar meestal is het erg duidelijk wat de realiteit is. In geval van geloofskwesties is het vaak niet zo duidelijk. Als je vindt dat het niet voor niets “geloof” heet en dat geloof iets anders is dan wetenschappelijke waarheidsvinding, dan – vind ik – moet je je onthouden van bepaalde claims. Om in de analogie met de bruiloftsspeech te blijven: het is heel goed mogelijk om leuke aardige dingen over de bruid te zeggen, zonder dat je zegt dat ze de mooiste vrouw ter wereld is. Als je dat laatste zegt, dan claim je een waarheid die er niet is.
    Gelovigen beweren allerlei dingen die niet waar zijn. Als het “geloof” heet, dan zouden ze dat niet moeten doen. Neem de uitspraak dat God bestaat. Er zijn twee mogelijkheden, gelovigen of atheïsten, één van beide partijen heeft ongelijk. Allebei gelijk hebben kan niet. Je kunt niet volhouden dat beide partijen “op hun manier” gelijk hebben. Dat is in ieder geval onzin.
    Dan zal het best zo zijn, zoals Bianca van Beugen zegt, dat veel ridders van de ratio het contact met hun gevoel verloren hebben, maar kan geen argument in de discussie zijn.
    Ik ben het niet eens met Jos de Bleyser als hij het heeft over een schaal van uiterst rationeel tot uiterst gevoelig. Naar mijn mening zijn rationaliteit en emotie twee verschillende eigenschappen (twee dimensies) en niet tegengesteld aan elkaar (één dimensie). Er zijn mensen die vooral de ene of de andere eigenschap hebben, maar je kunt ze ook alletwee in hoge mate ontwikkeld hebben.
    Dus: geen claims doen die je niet waar kunt maken. De bruid is niet de mooiste vrouw ter wereld.

    Groet, http://janstemerdink.wordpress.com/category/religie/

    Liked by 1 persoon

    1. Aangenaam Jan! Dank voor je mooie reactie!
      Ja, ik denk dat ik ergens wel in die categorie val: dat geloof vaak iets anders is dan wetenschappelijke waarheidsvinding en dat algemeen geldende claims over geloof daarmee dus niet te doen zijn. Ik denk dat ook dit meer een andere kant is dan een tegenovergestelde kant (vergeleken met wetenschappelijke waarheidsvinding).
      Beide is voor mij wel iets waar je over moet kunnen nadenken en redeneren.

      Voor mij is ook die wetenschappelijke waarheidsvinding is niet zo zwart wit. De geschiedenis heeft m.i. laten zien dat we als mensen ook daar vooral “theorieën” hebben. Die soms niet waterdicht zijn. Zelfs relatief recente theorieën van Darwin, Newton, Einstein, etc leken even “de sluitende waarheid”, maar zijn allemaal later weer in bepaalde mate bijgesteld of veranderd. Mijn punt: het is niet zo zwart wit. Er is m.i. net zo veel eenheid (grote lijnen) en verdeeldheid (details en invulling) in de wetenschap als in religie. Ik sta open en kritisch tav beide.

      Je zegt: “Er zijn twee mogelijkheden, gelovigen of atheïsten, één van beide partijen heeft ongelijk. Allebei gelijk hebben kan niet. Je kunt niet volhouden dat beide partijen “op hun manier” gelijk hebben. Dat is in ieder geval onzin.”
      Je stelling impliceert dat er maar 1 (echte) manier is om iets vast te stellen. En iedereen doet maar of hij die ene echte manier (de absolute waarheid) heeft… Dat durf ik te betwijfelen. Als er meerdere manieren zijn om “waarheid” te meten, kunnen daar wat mij betreft ook verschillende conclusies uitkomen.

      “Dus: geen claims doen die je niet waar kunt maken.”
      Ik durf te stellen dat we dat allemaal doen, jij en ik zelf inclusief. Voor mij is dat iets dat ik kan accepteren, al is het soms een uitdaging om elkaar te vinden in een dialoog, misschien wel nog meer als we elkaar daarbuiten niet kennen. Tegelijkertijd iets boeiends dat ruimte laat voor koerswijzigingen of evolutie in gedachtengang. Ik denk dat er veel gebeurt in tijd en taal (definities, etc). Afhankelijk daar van kan ik ontkennen of beamen dat er m.i. met de inzichten die ik op dat moment heb een God bestaat…

      Groet,
      Divine Decay

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s