De God die ontbindt

God is dood: maar zoals de menselijke aard nu eenmaal is, zullen er misschien nog millennia lang grotten bestaan waarin men zijn schaduw vertoont. – En wij – wij moeten ook nog zijn schaduw overwinnen!

– Paragraaf 108 uit de vrolijke wetenschap van Nietzsche

Ik weet het niet meer. Eerder schreef ik dat God opstond uit de dood. Ik heb me een paar keer afgevraagd: “Was dat te vroeg?”
Nee, ergens niet. Ik sta nog steeds achter wat ik toen schreef: God stond op als liefde. Maar misschien maakte ik wel een grote sprong. Een die ik helder voor me zag, maar opnieuw reflecterend is het een stap, die ik misschien nog maar met één been genomen heb.

Want hoewel ik schreef dat God opstond uit de dood, zit ik ook nog bij het lijk van God te waken. De God die er eerst was, blijft nog stilletjes liggen.

Ik verwoord het misschien wat donker, maar wat ik eigenlijk wil zeggen, is dat de herinneringen aan God over blijven en soms in dromen en gezichten terugkomen. Ze zijn van jongs af aan zorgvuldig in mijn leven gezaaid en liggen ergens diep binnen in me. Op een wonderlijke manier hebben de herinneringen zich vermengd met mijn emoties en zijn ze in de loop der jaren volledig verweven met mijn gedachtepatronen. Het lijkt onmogelijk dat zomaar los te scheuren.

Van God is dood naar Divine Decay

Ik herken de uitspraak ‘God is dood’ maar al te goed. Zo ervaar ik het nu. Ik kwam er achter dat het slechts een echo is van wat filosofen als Nietzsche al lang geleden in woorden wisten te vangen. De uitspraak ‘God is dood’ is misschien zijn meest bekende. De drie beruchte woorden komen uit een beroemd passage van het boek ‘De dolle mens’.
Ik wil er één zin uitlichten:

Ruiken wij nog niets van de goddelijke ontbinding? – ook goden raken in ontbinding!
de dolle mens van Nietzsche 

Ergens is ‘God is dood’ voor mij ook maar een momentopname. Het was eigenlijk maar een korte periode waarin ik tot die conclusie kwam. Een heftig moment, waarbij in een flits die herinneringen weer langs schieten. Waarin ik me af vroeg hoe het zo ver had kunnen komen. Ja, de allereerste neiging was misschien om het lijk te wassen en te verzorgen… in een verwoede poging terug te keren naar vroeger…
Maar de dood is vooral het moment waarop er iets anders begint… een verrottingsproces. En dat is precies wat ik probeer te vangen in deze blog. Divine Decay is daarin slechts een Engelse vertaling van goddelijke ontbinding.

Verrotting

De sterfte van de Ander is pijnlijk. Maar waar m.i. de echte klappen plaatsvinden is bij de ontbinding. Het is alsof ik iets van mezelf verlies. Dat wat vermengd en verweven was in mijzelf vergaat. En ik sta er bij en kijk er naar.

Verrotting is een taboe. In de maatschappij waarin ik leef kan het eigenlijk niet. Zeker niet openbaar. Hoewel het helemaal onderdeel is van het dagelijkse leven, verstoppen we het achter hekken, in containers of onder de grond. Ontbinding wordt gemeden en verborgen.

We kiezen donkere ruimtes buiten onze woonwijken uit voor de plek waar heel langzaam alle schoonheid verdwijnt. In een licht zoemende stilte maakt, dat wat ooit leefde, plaats voor grauwe kleuren en komen er geuren vrij die ‘niet te doen’ zijn.

Waar je met een “net dood” lijk nog iets fysieks hebt wat je zou kunnen aanraken en vastpakken, glipt dit met het verrottingsproces door je vingers… tot niets…

Beestjes en bacteriën

Tijdens het ontbindingsproces komen er zomaar uit het niets allerlei beestjes en bacteriën te voorschijn. Veel bacteriën zaten al in het Godsbeeld dat ik had. In mijn geval zijn het volgens mij althans niet echt de vliegjes van buitenaf. Ik heb me nooit echt ondergedompeld in allerlei argumenten van atheïsten of me laten ompraten door anderen. Het ontbindingsproces lijkt bij mij voor een groot gedeelte juist ‘van binnen uit’ plaats te vinden. Het is wellicht een natuurlijk proces na het wegvallen van “mijn afweersysteem”. Bacteriën krijgen dan vrij spel. (Mijn afweersysteem bestond uit de bijbel, het gebed, de illusie van een relatie met God en het contact met andere christenen.)

De gemeente

Langzaam maar zeker vervaagt het beeld van God, trekt de kleur er uit en gaan mijn ideeen van vroeger stinken…
Dat is confronterend. Het is een proces van rouw en verwerking. Een proces dat tijd kost en alleen eigenlijk “niet te doen” is.

We leven in een samenleving waar we dat wat kapot en dood is naar ‘de gemeente’ brengen. Ironisch genoeg kun je bij de ‘christelijke gemeente’ niet echt terecht met een ‘dode God’… waar wel?

Waar vind je verbinding rondom ontbinding…?

 

Advertenties

21 gedachten over “De God die ontbindt

      1. Het is een hele actieve site. Waarom de aanmelding bij jou niet lukt weet ik niet. Ergens wat mis gegaan misschien? Je kunt nog niets plaatsen of reageren?

        Like

  1. Wat rauw! Geen feest van herkenning, maar toch mooi omdat het jouw rauwe werkelijkheid is. Pijnlijk, maar goed verwoord!

    Verdriet en pijn geeft ook verbinding. Soms een eenzame strijd, maar er zijn meer met soortgelijke worsteling. Mannen als Nietzsche schreven er al over. Ergens vind ik het geruststellend dat deze worsteling van alle tijden is.

    Liked by 3 people

  2. Daarom is onthechten en loslaten zo’n belangrijk proces. Niet gemakkelijk, dat moet geleerd worden. Eenmaal je zo’n proces goed verwerkt hebt, is het in de toekomst gemakkelijker om dit opnieuw te doen. Werkt trouwens bij elk rouwproces.

    Waar je terecht kan? Misschien bij ‘dogma-vrij’? Mijns inziens zijn daar veel mensen met een god in ontbinding. 😉

    Vriendelijke groet

    Liked by 2 people

  3. Ja, natuurlijk kan je terecht bij dogmavrij! Welkom! 😉 Tegelijk schep je zelf ook een ontmoetingsplek op je blog, dat ik graag lees. 🙂
    Dit stukje is voor mij erg herkenbaar. Het gevoel van ont-binding en de ont-reddering… Rauw en rouw…
    Toevallig plaatste ik net ook een blog waarin ontbinding een rol speelt. Het zal eens niet, haha! 😛

    Liked by 3 people

    1. Zit hem net te lezen. Bizar dat iemand die ik niet ken al diverse keren, soms zelfs op dezelfde dag, gelijke onderwerpen aanstipt. Ik bedoel: hoe waarschijnlijk is het dat iemand anders op nota bene Valentijnsdag 😀 ook over ontbinding begint. Wie weet is het een knipoog van boven. 😉

      Liked by 3 people

  4. Zo mooi omschreven…kan alleen maar zeggen ik voel precies hetzelfde. Niet de invloed van buitenaf lijkt het die ervoor zorgde dat mijn geloof in god doodging maar van binnenuit…en ontontkoombaar onvermijdelijk misschien kon dit proces zich bij mij voltrekken omdat ik al heel lang niet meer naar bijeenkomsten ging en niet wekelijks werd geïnjecteerd tegen dit ontbindingsproces.

    Quote Het ontbindingsproces lijkt bij mij voor een groot gedeelte juist ‘van binnen uit’ plaats te vinden. Het is wellicht een natuurlijk proces na het wegvallen van “mijn afweersysteem”

    Liked by 1 persoon

    1. Hey Arjen,
      Dank voor je reactie!
      Gelukkig zijn we niet alleen en is het fijn om herkenning bij elkaar te vinden.
      Ja, gek dat wat we vroeger “voeding” noemden nu meer als een “injectie tegen ontbinding” ervaren wordt. Bijna alsof ‘mijn God’ verslaafd was aan een wekelijkse shot…?

      Ik wens je het beste toe!
      Mvg
      Divine Decay

      Like

  5. He DD,
    mooie beschrijving van hoe god vermengt is met jezelf en er met je godsbeeld dus ook een deel van jezelf sterft, het geloof was ook zo’n groot deel van je identiteit, het was verweven met alles, kleurde alles! Het afweersysteem kon de dood niet langer tegenhouden…
    Ben wel benieuwd waar de metafoor van bacteriën voor staat bij jou/volgens jou.
    Waar vind je verbinding rondom ontbinding? De verbinding maken met degene die dood is, lukt niet meer, is een illusie. De enige verbinding die te maken valt is met de achterblijvers, de andere nabestaanden, samen praten over de mooie en minder mooie momenten, samen herinneren maar ook samen verder, zoekend naar een toekomst die er anders uit gaat zien. Together we stand!

    Liked by 1 persoon

  6. Hey zoekendgeloven,
    Ja over die bacteriën is misschien wel meer te zeggen. Ik heb nu geen pasklaar antwoord, maar wie weet is het iets voor een vervolgblog?
    Ja mooi wat je schrijft over verbinding.
    Ik zie er gek genoeg een steen bij (die niet weg te rollen is), een stoet met zwarte kleding, een plakje cake en een bakje koffie… 😉
    Maar ook het besef van “life goes on” en “together we stand indeed!”
    Mvg
    Divine Decay

    Liked by 1 persoon

  7. Om concreet op je laatste vraag in te gaan; er is inderdaad het -mooie- initiatief van Inge, maar ik denk dan bijvoorbeeld ook aan de initiatieven die Jaap Marinus (o.m. bekend van het blog Staat Geschreven) organiseert, ook omdat hij zelf uit de Evangelische wereld afkomstig is en ik ook geregeld stukken van hem voorbij zag komen die ook om verlieservaringen draaiden: http://www.delevenede.nl/

    Ja en verder vind ik het erg lastig om er inhoudelijk over mee te kunnen praten, niet eens zozeer omdat ik wel gelovig ben en jij niet meer, maar ook omdat een belangrijk deel van mijn levensbeschouwelijk pad er juist op neer kwam om mijn gevoelens te relativeren, wat overigens niet hetzelfde is als negeren. Ik ken zat verhalen van mensen die niet (expliciet) gelovig zijn die extatische ervaringen beschrijven die bijna als religieuze ervaringen klinken en anderzijds zijn er eveneens genoeg verhalen van katholieke heiligen, of monniken die ik persoonlijk ken, die een soms jarenlange ‘godsverlatenheid’ ervoeren, maar dan niet minder gelovig van werden. De mystici hadden er zelfs een term voor: de ‘donkere nacht’. Beide hiervoor beschreven zaken vind ik erg invoelbaar.

    Als ik het wat breder trek, dan hoop ik eigenlijk dat ex-Christenen op den duur iets vergelijkbaars kunnen doen als dat de -vroege- zionisten gedaan hebben. Doorgaans waren dat atheïsten, maar ze vonden toch een manier om hun Joodse erfenis op een nieuwe en vruchtbare manier te herinterpreteren.

    Like

  8. Wauw! Ook al was het jouw God die dood ging voel ik precies wat je bedoelt, een aantal jaar geleden heb ik een zogezegd spiritueel burnout gehad. Laten we zeggen dat het niveau van zelf ontwikkeling voor mij een topsport was geworden, een topsport waar ik mee bezig was niet vol te houden was.. alleen maar kennis vergaren op allerlei niveau’s, paden en manieren en deze ook nog even laten integreren in je systeem, in je leven! Niet vol te houden dus.. Het omslag punt (de dood van mijn God of eigenlijk waarheid) was daar, vragen mij niet wat de aanleiding was, het gebeurde punt! Van de een op de andere dag had ik een allergie opgebouwd voor alles wat met spiritualiteit en ontwikkeling te maken had..Ik zat letterlijk in een crisis (ontbinding) met mijzelf.. De symboliek van een crisis voor mij is een nieuw begin, na een tijdje van rusten en gwoon maar weer eens leren te leven ipv te topsporten ben ik begonnen om voor mijzelf weg te terpen wat oed voor mij voelde, de weg van zelfontwikkeling kon niet meer stoppen dat besefte ik mij, een weg terug zal nooit meer van toepassing zijn, marc dat ik een aantal zaken voor mijzelf moest herkaderen was wel heel erg noodzakelijk!

    Wat ik in jou verhaal lees is waarschijnlijk het zelfde proces waar ik in was beland, een burnout op religieus niveau? Door voor mijzelf weg te strepen wat nog waarheid was of niet vond ik de balans, het wil niet zeggen dat God voor jou helemaal dood moet zijn, je kan delen van hem laten leven, er nieuw licht op laten schijnen 🙂 er zijn meerdere wegen naar Rome 🙂

    Liked by 1 persoon

    1. Caterina, dank voor je mooie reactie!
      Ja, ik krijg zomaar het idee dat er best wel wat overeenkomst en herkenning is, al gebruiken we soms misschien wat andere woorden.
      Mooi dat je een nieuw begin noemt na ontbinding. Daar moest ik ook aan denken en hoop ik ooit nog over te kunnen schrijven!
      Kun je wat meer schrijven over wat je noemt “herkaderen was wel heel erg noodzakelijk!” ??

      Haha, ik begrijp wat je bedoelt, maar moest wel glimlachen bij “delen laten leven”. Het vormde een wat raar plaatje: Gestommel in de kist en daar dan licht op laten schijnen. Horror! 😉
      Mvg
      Divine Decay

      Liked by 1 persoon

  9. Hoi hoi.
    Je zegt dat je hoopt dat je ooit over je nieuwe begin kan en gaat schrijven? Impliceer je hiermee dat je nog niet opnieuw bent begonnen? Als ik je stukjes lees heb ik namelijk wel het gevoel 🙂 het opnieuw onderzoeken betekend voor mij al een nieuwe start, een nieuw begin. Ik wilde opschrijven, je weg nog niet gevonden, maar onder het schrijven besef ik mij als ik naar mijn reis kijk dat er niet een weg is, maar dat de weg de reis IS! Soms gaan we rechts, soms gaan we links. Ik geef toe, althans zo is dit bij mij dat er een soort van fundering met de tijd is gecreëerd om van daaruit soms even zuidelijk en soms even noordelijk je reis te ondergaan..

    Deze fundering is voor mij nodig en heb ik dan ook na mijn spiritueel burnout gebouwd.. Je vroeg mij het herkaderen te omschrijven? In mijn zoektocht voor mijn burnout zocht ik in alles een rede, dat is inprincipe goed ( dit doe ik nog steeds ) maar ik was daar totaal in doorgeslagen, ik las boeken, ging continue het Internet op om antwoorden te vinden, sloot mij aan spirituele groepen om de hang naar verbondenheid zowel fysiek ( het gezien en gewaardeerd worden ) en op energetisch niveau mijzelf te verliezen.. energetisch bedoel ik met het doorgegeven van energie wat je in een verhoogde staat van bewustzijn laat komen waardoor je op een roze wolk komt te zitten en de aardse realiteit niet meer helder kan zien.. Opzich is er niets mis met een verhoogd bewustzijn ervaren maar er moet een balans zijn tussen deze twee staten.. Dus al met al moest ik even van die bezem afgevlogen worden Haha Ik was voor mijn zoektocht iemand die enorm (ook doorgeslagen) in het hoofd zat, erg rationeel en ik kon door mijn verleden (rugzak) al helemaal niet bij mijn gevoel komen, sterker nog, gevoel? Wat was dat..? Dus ik moest als mens dus ook door deze ervaring heen om hierdoor de middenweg te vinden en zo mijn fundering te kunnen her-stellen.. Hieruit kun je meteen proeven dat dit ook mijn leven visie is, de esoterie is dat ook de verborgen kennis zichtbaar maken! Door deze ervaringen, vertrouw ik nu ook blindelings op het leven als leermeester maar heb ik ook meer geleerd om soms dit te bekijken vanuit mijn luie stoel, de controle los te laten, en vertrouwen te hebben dat het wel losloopt. Dit wil niet zeggen dat ik dan passief ben, want handelen is natuurlijk altijd noodzakelijk als men iets wil veranderen of wel transormeren.. En in de tussentijd uiteraard niet vergeten te leven Haha al met al zoals jij ook zei soms niet altijd even makkelijk..

    Pff als ik bezig ben, blijf ik tikken hier, dus mijn excuses vorm de lange tekst 🙂

    Liked by 1 persoon

  10. Thanks voor je mooie reactie Cat!

    Ben ik opnieuw begonnen?
    Ja en nee. Natuurlijk begint er bij het achterlaten van iets, ook altijd gelijk weer iets nieuws. Maar vergelijkbaar met een navigatiesysteem had ik eerst een bestemming en rij ik nu gewoon maar wat rond 😉 en in sommige gevallen vooral weg van dingen, in plaats van naar dingen toe.
    Misschien blijft het ook wel bij wat joy-riden. Is zo gek nog niet.
    Rationeel redeneren over hoofd en gevoel blijft een interessante :-).

    Thanks again!

    Mvg
    Divine Decay

    Liked by 1 persoon

  11. Hahaha kijk je wel uit voor de flitspalen? Voor mij was dit alles zoals bovenstaand nodig om het lijntje te verbinden tussen het hoofd en het hart.. Vroeger was het hoofd altijd de baas, nu komt het steeds vaker voor dat ik het hoofd gebruik lees dat ik hem meester ben en alleen gebruik waar hij voor gemaakt is.. Voor het overdenken van bepaalde zaken waar daarna het gevoel uiteindelijk de meester IS!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s