Eindelijk wakker worden of langzaam in slaap sukkelen?

Dus je bedoelt dat Jezus leeft en dat iets geloven over Hem je écht gelukkig maakt en je toekomst veilig stelt? Klinkt prima. Maar hoe werkt dat dan?

Been there, done that

Ik heb hardop gevraagd of Hij in mijn hart wilde komen. Ik heb gebeden. Hard op en zacht op. Ik heb geschreeuwd, gehuild en gerust. Ik ben er weer helemaal voor gegaan en ik heb het laten rusten. Ik heb me gericht op ontvangen en me bezig gehouden met geven aan anderen. Ik heb voor me laten bidden. Met olie, handoplegging, profetie en alles er op en er aan. Boeken gelezen, duizenden preken geluisterd en zelf gepreekt. Ik heb gegeven waar ik eigenlijk niet had en ik heb voor me zelf gehouden wat in feite niet echt van mij is. De mooie buitenkant is me vertrouwd, maar ook de donkere kant heb ik niet voor iedereen verborgen gehouden. Ik heb pastoraat gehad en gegeven.

Ik heb gezocht, geklopt en gebonkt, gevraagd en gesmeekt. Ik heb Jezus in het centrum erkend. Hem bezongen, naar Hem verlangt als Vaderlijke vriend en Hem getracht te zien in de Bijbel en in de natuur. In mijn eigen leven en in mijn relaties. Ik heb gegraven naar openbaring en gemediteerd. Ik heb gedaan alsof en mezelf gebrainwashed met “de waarheid”. Ik heb al het andere genegeerd om mijn focus op Hem te houden en ik heb Hem gepoogd te zien in alles om me heen. Ik heb me vastgeklampt aan bepaalde ervaringen en ik heb de leegte en gemaaktheid er van gezien. Ik heb twijfel bevochten, beleden en ontkend. Ik heb macht en manipulatie gezien. Bij anderen en bij mezelf. Ik heb alle bijzaken aan de kant gezet en een beroep gedaan op de genade. Niets meer, niets minder. Gefluisterd, gepreveld en in tongen gebeden. Jezus alleen.

Ontwaakt uit een sprookje?

Maar ik heb geen idee wie Hij is. Ik heb geen idee wat geloven is. Ik heb geen idee waarom geloof nodig is en wie of wat me tot geloof kan brengen. Ik ben in een andere werkelijkheid wakker geworden. Maar ben ik ontwaakt uit een sprookje of ben ik in een duivelse nachtmerrie beland?
Wie knijpt me?!

Is dit het ontwaken waarin alle ballast en onzin ontmaskerd wordt? Een soort wakker worden, waarbij je de eerste helft van de ochtend nog half in de realiteit van je droomwereld denkt. Die fase waarin je je alles nog levendig herinnert, inclusief gevoelens en betrokken personages. Maar waar de soort van dagelijkse realiteitszin zachtjesaan de overhand krijgt. Je je langzaam realiseert waar je bent, wie er werkelijk om je heen zijn en wat voor dag het is.

Freaking

Dat besef van het was heftig en het voelde zo echt, het zweet staat nog op mijn rug, maar gelukkig was het maar een droom. Gelukkig was het een denkbeeldige wereld, bestaand uit flarden van fantasieën die in een eigenaardige mix allemaal door elkaar gehusseld werden tot een droomwereld. Dat moment dat je mondhoek zich langzaam krult en je ogen knipperen van opluchting. Bizar, waar is ons brein toch toe in staat? Freaking. Maar ergens ook wel weer soort van humor. OK, en nu?

Of lijkt het maar alsof ik wakker wordt? Is het niet meer dat ik onbewust in slaap gesust ben. Verleid en verblind. Langzaam maar zeker afgedwaald en weggezakt. Dwalend in de toenemende duisternis en niet bewust hoe kwetsbaar ik ben. En hoeveel klauwen zich al om mij vastgeklemd hebben. Zonder dat ik het zag aankomen. Dat dit die grote verdrukking is, die fase waarin velen de waarheid de rug toekeren, meegesleurd door de grote draak. En dat ik al bedwelmd ben door de rook om weldra wakker te worden in het eeuwige vuur. Om voor alsmaar te huilen en schreeuwen van spijt, van de pijn. Tandengeknars, droogte en vlammen. Voor altijd.

Had je maar

Had je maar vast moeten houden tot het einde. Volharden. De strijd moeten strijden en de wedloop uit moeten lopen… Had je maar…

Mijn vragen aan jou

1. Nee, verder geen vragen meer. Jij mag het zeggen.
Ik waardeer het erg als je hieronder reageert op mijn blog of op mijn vragen.

Lees door.

Advertenties

2 gedachten over “Eindelijk wakker worden of langzaam in slaap sukkelen?

  1. Oh, zo herkenbaar! Van de ene op de andere dag (leek het) werd ik me bewust dat ik het niet meer kon pakken, dat ik vervreemd was. Op de aplha cursus hoorde ik mezelf vertellen over Jezus die voor onze zonden…, enfin, ik snapte het zelf eigenlijk niet echt meer. Maandenlang elke zondag gehoopt dat de heilige geest me weer zou aanraken, maar er kwam niets en ik voelde me zo slecht, huilen, huilen. Tot ik ging accepteren dat dit is hoe het is, mijn gevoel bij het geloof is gewoon weg. Heb ik teveel vanuit mijn gevoel geloofd (foei!)? Ik weet vooral wat ik niet meer geloof, maar wat wat geloof ik nog wel? Lastig!
    Maar het voelt ook alsof ik ‘verlicht’ ben, mijn ogen open zijn gegaan voor onechtheid, manipulatie, zelfbedrog en wishfull thinking…
    En inderdaad, soms toch even dat idee van, stel dat ik toch niet door de selectie kom bij god omdat ik het allemaal niet meer zo nauw neem als vroeger…stel dat…want in de ogen van mensen die met een geestelijke bril op kijken ben ik aan het afglijden en ben ik verblind…tja, wie zal het zeggen?

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s