Gooi ik echt alleen het badwater weg?

Sloeg mijn vorige blog eigenlijk wel ergens op? Als je twijfelt aan “je persoonlijke relatie met Jezus” en het idee hebt dat je eigenlijk alles wel gehoord en geprobeerd hebt… wat verwacht je dan nog? Als het eigenlijk zo’n punt is geworden waarbij je het ergens stilletjes van binnen al hebt opgegeven, wat ga je dan nog vinden in de Bijbel? Ga je dan echt nieuwe frisse antwoorden vinden of meer bevestiging zoeken bij wat je eigenlijk al gelooft?

Comfortabele Verlichting

En is het ergens ook niet comfortabel om te zeggen “de persoonlijke relatie met Jezus” is een verzonnen concept dat populair werd door de invloed van de Verlichting? Dan kun je het daarmee makkelijk naast je neer leggen.

Is het niet “een makkelijke punt” achter je zoektocht? Een soort opgeven en om van het oncomfortabele gevoel dat daarbij naar boven komt af te rekenen gewoon te zeggen “het bestaat trouwens niet eens –  ik was verkeerd geïnformeerd”…

Er zijn zoveel mensen om me heen die beweren “het” te hebben. Die relatie dan. Ja misschien niet direct in de zin dat het in elk contact bevestigd wordt. Maar toch, als je ze er naar zou vragen, zouden ze het zeker bevestigen.
Maarja, aan de andere kant, anderen zullen waarschijnlijk van mij ook altijd gedacht hebben dat ik “het” had. Het kan natuurlijk zijn dat ik “de mislukte christen” ben. De enige waarbij het niet gelukt is. Maar misschien hebben we elkaar allemaal al die tijd voor de gek gehouden en ben ik nu degene die daar genoeg van heeft. Wil stoppen met de poppenkast. In een streven naar echtheid. Indien mogelijk met een persoonlijke relatie met God, maar als dat niet lukt dan maar zonder…

Gevolgen

Maar dat heeft wel vergaande gevolgen… want hoe diep zit dit eigenlijk?

En als ik deze “wortel” van de persoonlijke relatie er uit trek, wat komt er dan eigenlijk allemaal nog meer mee? Of meer to-the-point: hou ik dan eigenlijk nog wel wat over?

Ik geloof toch in God, ik wordt hiermee toch geen atheist? Toch?

Nee, Jezus bestaat. Hij is gestorven. Voor alle mensen, inclusief mij. Hij is opgestaan en heeft mij gered, toch? Ja dat geloof ik nog wel. Maar eigenlijk weet ik ook niet meer zo goed hoe dat zit. Ja ik heb er veel over gehoord. Uit-en-treuren misschien wel. Gebrek aan kennis is het niet. Vooral van het soort “Ja – zo werkt het en zo is het nu eenmaal”. Maar wat geloof ik er nou eigenlijk over? En is dat eigenlijk écht het enige dat telt?

Hoe sterk is het?

Ik wil eerlijk en echt zijn in wat ik geloof. En als het omvalt als ik er over na ga denken… hoe echt en sterk was het dan eigenlijk…?
En als je gelooft in God is Hij het toch die je het vermogen heeft gegeven om na te denken? En het verlangen om eerlijk en echt te willen zijn?
Ja, ik hoor het vanuit diverse richtingen: “Luister naar je hart, volg je hart, je hart is de oorsprong van alle dingen”. Alsof hart en denkwerk elkaar uitsluiten… God heeft beide gemaakt. En wist je dat je hart gedachten heeft?

Mijn vragen aan jou

1. In deze blog stel ik zelf een hoop vragen. Twijfel, ongeloof en een zoektcht…  Herken je de vragen?
2. Wat doe jij met vragen die in je op komen? Stop je ze onder de grond, omarm je ze of vecht je er tegen? Of?
3. Waar haal jij je antwoorden vandaan?
Ik waardeer het erg als je hieronder reageert op mijn blog of op mijn vragen.

Lees door.

Advertenties

5 gedachten over “Gooi ik echt alleen het badwater weg?

  1. 1) ik herken zoveel van je vragen, dat het bijna eng is. Ik had deze blogs zelf kunnen schrijven. Het maakt me ook heel benieuwd naar de persoon die jij bent, man/vrouw, leeftijd, gezinssituatie, kerkelijke achtergrond, etc. zelf ben ik er nog niet aan toe om ‘uit de kast te komen’ voor heel de wereld (werkgever, klanten, familie) en zou ik ook anoniem bloggen, dus alle begrip daarvoor.
    2) eerste fase (6 maanden): bang voor mijn vragen en kritische gedachten, er tegen vechten en een bezwaard gevoel…tweede fase (5 maanden): acceptatie van het feit dat alles aan het veranderen is in mijn geloofsbeleving, ik bleef naar de kerk gaan in de hoop dat het oude vertrouwde gevoel weer terug zou komen…derde fase (1 jaar) : eerlijker worden naar mezelf en anderen dichtbij, zelden meer naar de kerk, maar wel veel zoeken, lezen in boeken en op blogs, praten met christenen en twijfelaars in alle maten en soorten, maar nog geen antwoorden, of in elk geval tijdelijke, want er komen vooral vragen en gedachten bij, best verwarrend en vermoeiend…maar ik genit wel van de herkenning bij mensen zoals jij en dat ik er vrijer over kan praten met vrienden die mij ook heel anders kennen…
    3) een paar tips: boeken: ” Van de kaart” en “authentiek” van Boele Ytsma, “Ik heb te weinig geloof om atheist te zijn”, “de stilte van god” van Reinier Sonneveld. Op internet: lezersvragen op eo.nl door Reinier beantwoord, goedgelovig.nl, staatgeschreven.nl, zinvloed.nl, post.evangelisch blog van mathijs vlaardingerbroek, dogmavrij.nl, etc.

    Liked by 1 persoon

    1. Dankjewel!
      1/2. Ja precies. Ik zal de komende dagen iets meer van mezelf “onthullen”. Haha. En ook wat meer schrijven over mijn beleving bij mijn proces. Mooi dat jij het op kunt delen in fasen.
      3. Ik ken het een beetje. Vooral van naam. Vorig jaar was ik op zinvloed en sinds kort volg ik Inges blog Dogma vrij. Verder ben ik eigenlijk helemaal nieuw in blog land.
      Ik ga de komende dagen eens je tips wat nader bekijken. Thanks!
      Mvg
      Divine Decay

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s