Hoe mijn kijk op relatie opschoof

Schudden voor gebruik

De kogel was door de kerk. Ik was er weer voor gegaan. Neehoor, niet hard aan de slag per se. Ik had me weer overgegeven en “het in zijn hand gelegd”. Dat had het nog even kunnen uitstellen, maar nu was het zover.

Dit was het gewoon niet. Niet voor mij. En dat moest in de ogen gekeken worden. Negeren had al te lang niet gewerkt. Het was tijd om aan de boom te schudden. Wetende dat er een hoop onzin uit zou vallen, maar wel met de hoop dat er voldoende zou blijven staan om mee door te kunnen.

Maar hoe schud je aan de boom? Voor mij was dat nadenken en vragen stellen. En geen genoegen nemen met oppervlakkige antwoorden. Ik begon met waar ik vast gelopen was: de persoonlijke relatie. Wat waren de opties, waarom het bij mij vast liep? Ik zag deze:

De opties die ik zag

1. Een persoonlijke relatie met God is iets anders dan wat ik er van verwachtte of over geleerd had. In dat geval was er op zich niet veel aan de hand – ik was puur verkeerd ingelicht. Of:

2. Een persoonlijke relatie met God is wat ik er van verwachtte, maar om een bepaalde oorzaak was het bij mij (nog) niet gelukt. Dat was een serieuzere zaak. Wat moest er nog gebeuren dan? Voor mijn gevoel had ik lang gezocht en alles gegeven? En als het toch zo zou zijn, waarom was het dan blijkbaar zo ingewikkeld? (Ja dat simpele “gewoon geloven” had ik wel gedaan). Of:

3. Een persoonlijke relatie met God is mogelijk, maar het is niet voor iedereen weggelegd. Dat zou een vreemde conclusie zijn. Op z’n minst alles in een ander daglicht stellen… …als ik dan moest concluderen niet bij de ‘uitverkorenen’ te behoren… Of:

4. Een persoonlijke relatie met God is iets wat niet bestaat en wat mensen hebben verzonnen. Iets dat niet bestaat kun je ook niet vinden. Dat zou al helemaal bizar zijn… Maar ik begon deze optie voor het eerst serieus te overwegen. Waar kwam het hele idee eigenlijk vandaan?

Op diverse manieren bekijken

Naar aanleiding van de punten hierboven bedacht ik me ook dat je het begrip “Persoonlijke relatie” op diverse manieren kunt bekijken:

a. Persoonlijk als in privé. Zoiets als “dit is een persoonlijke kwestie en daarom deel ik er niets over met anderen”. Zo had ik het me nooit echt voorgesteld, al zou dat onderdeel kunnen zijn van een relatie. Een man en vrouw relatie is toch op z’n minst voor een gedeelte ook prive?
Hoe dan ook, het nam nog steeds niet weg, waarom er bij mij dan feitelijk niks was. Laat staat iets om privé te houden.

b. Persoonlijk als in individueel. Dan is persoonlijk meer de eigen invulling. Niet per se geheim, maar verbonden aan mijzelf als een individu los van een ander individu. Dat had ik er altijd over geleerd en van verwacht, later zelfs inclusief een soort romantisch plaatje van een ideale vader-zoon vriendschap, waarbij er nagenoeg op dagelijkse dialoog was.

c. Of simpelweg persoonlijk als in: persoon-tot-persoon. Zoals bijvoorbeeld “Ik heb geen vriendschappelijke relatie met de burgemeester, maar ik heb hem wel eens een hand gegeven”. Dit betekent niet echt heel veel, maar er is een eenmalige ontmoeting geweest en zelfs zonder die ontmoeting was er eigenlijk een soort relatie, al is hij niet direct 1-op-1. Maar meer algemeen: burgemeester naar burger. Zou het kunnen dat er gewoon een God-mens relatie was, net zo goed als een mens-mens relatie mogelijk was of een mens-dier relatie of een burgemeester-burger relatie, of…?

Rekening houden met optie C

De invulling van een persoonlijke relatie was in mijn beleving altijd een mix tussen prive en individueel. Maar vanaf nu ging ik – als je het dan sowieso als over een relatie wilde hebben – meer rekening houden met variant c: Er is een relatie tussen mij als een persoon en God als een persoon. Net zo goed als bij de burgemeester weten we een paar dingen over elkaar. De een misschien meer over de ander dan andersom.

Samenvattend schoof ik dus op van iemand die geloofde dat een christen een individuele en deels prive relatie met God kon hebben naar iemand die twijfelde of je een relatie met God kon hebben en als dat al zo was of het dan niet gewoon een meer persoon-tot-persoon relatie was.

Mijn vragen voor jou

1. Kijk jij ook redelijk “analytisch” naar een persoonlijke relatie? Vind je dat dit kan/niet kan?
2. Als je in een persoonlijke relatie met God gelooft, wat zou dan de reden kunnen zijn dat dit niet bij elke christen lukt?
3. Welke vorm van “persoonlijke relatie” past het beste bij die van God en mens? Zijn de 3 punten die ik hierboven noemde herkenbaar?
Ik waardeer het erg als je hieronder reageert op mijn blog of op mijn vragen.

Lees door.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s