Wat was mijn omslagpunt?

Alles klopte

Dankzij het internet, heb ik het teruggevonden. Het was november 2010 en in mijn immer sluimerende zoektocht naar een persoonlijke relatie met Jezus, hoorde ik een preek getiteld: “Ware vervulling komt uit onze relatie met Jezus Zelf”. Daar was het weer. Naar voren gebracht door iemand die beweerde er verstand van te hebben, het onderwerp direct bij de horens wilde vatten en sprak over “intimiteit met God”. Ik zat hongerig op het puntje van mijn stoel: de kern, de ware vervulling, het echte geluk.

Ja, ik was enthousiast. Alles klopte: de aankleding was perfect, de zaal zat vol met zo’n 1,000 mensen, de muziek voorafgaand aan het verhaal was goed en de preek liep als een trein. Dat had hij vaker gedaan.

3 levels

In de gemeente waar ik kwam waren er in feite 3 levels als het gaat om Gods aanwezigheid:
1) God is er overal en altijd.
2) Als je in Jezus gaat geloven komt Hij ook nog eens in je hart wonen.
3) En als je dan met andere gelovigen samenkomt wordt het nog weer specialer: Dan is hij ook nog eens in het midden.

Elk punt kon ik als het ware aanvinken: ik geloofde in Jezus en als de kerk open was, was ik er. Met het bovenstaande als uitgangspunt ging het vooral om een bewustzijn van Zijn aanwezigheid. Alles was al geregeld. Mijn probleem was: Ik was me er gewoon niet (voldoende) van bewust. Het was de bedoeling dat ik het zou gaan “zien”, tijd en aandacht zou geven en “in het nu” zou gaan beleven.

De druppel

Het verhaal leidde tot een nieuwe impuls. Een die ik later ben gaan zien als de laatste druppel. Hoewel het min of meer neer kwam op hetzelfde verhaal (veel stille tijd hebben en er gewoon meer aan denken) ging ik toch weer serieus aan de slag.

Ik zette nog eens een stapje bij in mijn ‘bewust-zijn-vermogen’. Ik ging er creatief mee aan de slag, maakte “liefde-teksten” persoonlijk, sprak ze in op mijn telefoon om terug te luisteren. Ik ging door de wijk wandelen om “met God te praten”. Het bracht me hier en daar wat tijdelijke goede gevoelens, maar des te groter was de deceptie achteraf: dit kon het gewoon niet zijn.

Gemaakt

Dit was gemaakt, dit was mezelf voor de gek houden, gewoon nep. Tenminste: in ieder geval voor mij. Het werd tijd dat ik dat eerlijk onder ogen zou zien. Maar hoe?

Mijn vragen aan jou

1. Heb jij wel eens zo’n moment gehad dat alles klopte en je later dacht “wat bezielde me”?
2. Wat zijn jouw momenten van teleurstelling? Kun jij een of meerdere momenten benoemen die het omslagpunt voor je waren?
3. Wat doe jij als je weet dat iets het niet meer (voor jou) is, maar je nog niet weet wat dan wel?
Ik waardeer het erg als je hieronder reageert op mijn blog of op mijn vragen.

Lees door.

Advertenties

4 gedachten over “Wat was mijn omslagpunt?

  1. 1. Nee, ik ben altijd heel kritisch geweest. Heel mijn leven stond in het teken van het zoeken naar hoe het echt zit.
    2. De mens heeft me aangezet tot het zoeken. Ik was teleurgesteld in de mens, zijn streefdoelen, zijn leugens, zijn nutteloos leven. Dat was al zo op de schoolbanken en op de werkvloer werd het enkel erger.
    3. Als iets niet meer voor mij is, dan laat ik het vallen. En als ik dan nog niet weet wat wel voor mij is, dan zoek ik.

    Vriendelijke groet

    Liked by 1 persoon

  2. Met genoegen. 🙂
    Ik heb “het” inmiddels gevonden. Wat “het” is, kan niet in woorden beschreven worden. Ik kan het bij benadering omschrijven, maar het zal nooit in woorden tot duidelijkheid komen. “Het” kan ervaren worden. Wat als we geen mens zijn? Wat als je niet kan sterven? Zou dit voor jou aanvaardbaar zijn? “Het” is wat we echt zijn.

    Ik heb mijn zoektocht kort beschreven op mijn blog. Op de link hieronder kan je dit lezen. Bericht “van christus naar christus”.
    https://dewaarheidvolgensinternettoerist.wordpress.com/2015/11/22/van-christus-naar-christus/#more-197

    Vriendelijke groet

    Like

  3. (desgevraagd hier een reactie 😉 )

    Mijn gang richting de Kerk is heel gradueel geweest, maar als ik dan één concreet omslagpunt zou moeten noemen, wat goed beschouwd ook een moment van teleurstelling was, dan was het het bezoek van de toen tamelijk ´vers’ verkozen paus Benedictus XVI aan Duitsland. Ik ben opgegroeid in een vrijzinnig katholiek gezin en vooral mijn vader was toch wel behoorlijk antiklerikaal. Niet op een kwaadaardige manier, meer op zo’n kinderachtige, spottende wijze. Geloof = goed, Kerk = fout en de paus was daar dan toch wel de belichaming van. “Er zijn er maar drie; Hitler, Stalin en de paus”. De eerste herinneringen die ik dan ook aan de paus had, als jochie van een jaar of zes, was het bezoek van Johannes Paulus II aan Nederland. Ik was natuurlijk veel te jong om alle details mee te krijgen, maar het sfeertje kreeg ik weldegelijk mee: http://www.npogeschiedenis.nl/andere-tijden/afleveringen/2002-2003/De-paus-in-Nederland-1985.html Vele, vele jaren later werd er dus een nieuwe paus gekozen, Joseph Ratzinger, in de pers ook wel ´Gods Rottweiler´ genoemd. Oftewel een zo mogelijk nóg ergere versie van de voorgaande paus. 😉 Maar goed, ik had dus de TV op de achtergrond opstaan, dat deed ik in die tijd nog wel eens bij wijze van ´achtergrondbehang´ en toen zag ik hem dus voor het eerst spreken, in een taal (Duits) die ik kon verstaan. En toen en hoorde zag ik een vriendelijke, ietwat verlegen en zachtjes pratende man. Ja en toen had ik wel zoiets van: “Och och, is dát nou ´Gods rottweiler’?”. Dat is toch een indruk geweest die me nieuwsgierig heeft gemaakt. Om dus niet op indrukken van anderen (mijn vader of de heersende opinie in de pers) af te gaan, maar toch eens te zoeken naar wat de man nu zélf te zeggen had.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s